De muzikale reis waarop The WIG Society zijn publiek wil meevoeren, beoogt \u00a0de grenzen tussen kamermuziek en symfonische muziek te overstijgen<\/strong>. In de tijd van Mozart en Haydn was het genre van het Fluit- of Strijkkwartet misschien niet zo gestandaardiseerd als we tegenwoordig bij de vorming ervan zouden denken en presenteerde zich in plaats daarvan een verscheidenheid aan verschillende instrumentale combinaties, waaronder het gebruik van de clavecimbel om de becijferde bas uit te voeren en het gebruik van zowel cello als contrabas<\/strong>. Vooral de zestienvoets vijf-snarige contrabas werd in Wenen veel gebruikt en bracht in het midden en het einde van de 18e eeuw een opmerkelijke school van virtuozen voort, die ervoor zorgden dat deze ook in de kleinere kamermuziek-werken werden gebruikt om deze te vergroten. Door het toevoegen van dergelijke instrumenten biedt The WIG Society een hedendaags publiek de mogelijkheid om dergelijk repertoire te horen als nooit tevoren: de klank heeft veel meer diepte en een volle\/grootse muzikale weergave.<\/strong><\/p>\n Om dezelfde reden stelt The WIG Society hun publiek een van de vroegste klavierconcerten voor die de jonge Mozart schreef onder invloed van J.C. Bach. De overeenkomsten tussen meer symfonische werken en kamermuziekcomposities die destijds zijn gemaakt, zijn verbluffend, zowel qua muzikale structuren als qua kleurenrijkdom.<\/p>\n The WIG Society wil ook de vernieuwende klank onthullen van enkele onbekende juweeltjes uit de Mannheim-school periode<\/strong>, waaronder het inovatieve en experimentele quartet in E mineur voor fluit, viool, altviool en bass van Joseph Schmitt (1734 \u2013 1791).<\/p>\n Matteo Gemolo<\/strong>, traverso
Shiho Ono<\/strong>, viool
Blanca Prieto<\/strong>, viool en altviool
Carlos Payan<\/strong>, dubbele bas
Lisa Kokwenda Schweiger<\/strong>, klavicimbel<\/p>\n\n\n